Radfohrn
Int Fröhjohr no den langen Winter wenn dat warmer warrt, kriegt veele
Lüüd Lust op een Radtour. Ik wull dat ok lehrn mit mien fiev Johr. Man
son lütt Kinnerrad geev dat bi uns op de Eck nich - bloß mien Broder
harr son Jungsrad mit een Stang dortwüschen. Op den Sattel kunn ik nich
sitten, de Been de weern to kott. Also müß ik bi dat Probeern stohn.
Mien Broder hool dat Rad an’n Sattel fast un leep blangenbi. Dat güng
ganz flott. Von uns bit no Spann-Timm un wedder trüüch bit no
Grootmodders Hökerloden jümmers op’n Footstieg. Mien Broder güng langsom
de Puust ut un nu schull Maria mitlopen. Dat güng ok , aver ik kreeg dat
Jogen un Maria kunn nich mehr mitkomm’n. Wie schull ik nu anhooln?- Ik
suus eenfach bi Gustav Timm in den Dorn’nknick un schööv dat Rad wedder
no Huus.
Opstiegen kunn ik nich alleen, ik kreeg dat Been nich över den Sattel weg. Dormit ik nich jümmers stohn müß, hett mien Vadder mi an neegsten Dag eenen annern Sattel anbrööcht. Nu kunn ik ok in’n Sitten fohrn.
Neben uns Huus weer dormols noch Wulf sien Wiesch, dor leeg een grooten
Feldsteen an de Eck. Wenn ik dorop kladder, kunn ik alleen losfohrn.
Bloß mit dat Anhooln weer dat son Sook. Aver dor weer jo noch Gustav
Timm sien Dorn’nknick. Ik weet nich wie oft ik dor rinfohrt bin, man
Plattfoot heff ik nie hatt.
Wenn ik no’n Bäcker müß, grööl ik all von wieden un denn keem Gustav
Bäcker ut de Backstuuv un hool mi an. Op’n Trüüchweg geev he mi eenen
Schubs un ik suus wedder no Huus.
Een Woch loter moken wi mit mien Öllern een Radtour no de Wulfsmöhl bi
Langentangstedt. Wi fohrn den smallen Footstieg no Hasloh to. Neben den
Stieg weer rechts de sandige Stroot un links een Groben vull mit
Brennetteln. Mit’n Mol weer ik weg -rin in den Groben - rin in de
Netteln. Junge - wat heff ik blarrt. Mien Vadder sett mi eenfach wedder
op’t Rad. Ik müß wieder fohrn un denn kunn ik jo ok nich kratzen. Op de
Wulfsmöhl weer de Juckeree noch nich vörbi un dor hebbt se mi eenfachünner de Pump affköhlt un mit Bruus begöscht . Dat hett holpen.
Op’n Trüüchweg harr ik bannige Angst vör den Groben mit de Brennetteln,
dor sind wi dat Stück to Foot gohn. –